kuronekonotubo

อะแฮ่ม ข้าพเจ้าคงต้องขออนุญาตดัดแปลงคำกลอนของ Edmund Spencer เสียหน่อยเถอะ เพื่อเข้ากับบรรยากาศ

และขอแสดงความเสียใจกับใคร ๆ อีกหลาย ๆ คน ที่ได้ไปเยี่ยมชมบล็อกของคุณชายหมาแล้วเกิดอาการใคร่รู้เกี่ยวกับบางเรื่อง และคาดว่าจะได้รับรู้เกี่ยวกับต้นสายปลายเหตุของเรื่องดังกล่าวเอาในบล็อกนี้ ด้วยเกรงว่าแมวดำนี้คงจะไม่สามารถสนองความต้องการของท่านทั้งหลายได้

ทั้งนี้ หลังจากที่ข้าพเจ้าได้นึกตรองดูอยู่หลายรอบแล้ว(จริงหรือ?) ก็เห็นว่าเรื่องดังกล่าวเป็นเรื่องมิควรนำออกเผยแพร่ จึงจำต้องเก็บงำต้นสายปลายเหตุเอาไว้ และให้รับรู้กันแต่เพียงวงในเท่านั้นพอ

และขอให้ท่านทั้งหลายได้โปรดอย่านึกประหลาดใจในสำนวนอันแปลกประหลาดผิดแผกไปจากเดิมที่เคยคุ้นชินกันมาแต่นมนาน

ด้วยอย่างที่ได้เกริ่นนำไปบ้างในบางส่วนแล้วว่า ทั้งหมดทั้งมวลที่นำเสนอนี้เป็นไปเพื่อให้เข้ากับบรยากาศนั่นแล

ซึ่งเรื่องของเรื่องนั้นก็มิใช่อะไรอื่น แต่สืบเนื่องมาจากเมื่อหลายวันก่อน ประจวบเหมาะข้าพเจ้ามีเหตุต้องได้ไปพบปะกับเหล่าสรรพสัตว์เกลอแก้วอยู่ฝูงหนึ่ง และคุณวัวซึ่งอยู่ในกลุ่มนั้นเมื่อรู้ว่าวันนั้นจะได้มาพบกับข้าพเจ้า จึงได้นำหนังสือนิยายประโลมโลกเล่มหนึ่งติดมือมาให้ข้าพเจ้าได้หยิบยืมอ่านด้วย และเรื่องที่ข้าพเจ้ากำลังจะมาบอกเล่ากันในวันนี้ ก็เริ่มต้นมาจากนิยายประโลมโลกเล่มนั้นนั่นเอง

และครั้นจะให้เข้าใจตรงกันว่าเหตุใดข้าพเจ้าจึงคิดจะหยิบจับเรื่องนี้ขึ้นมาเขียน ก็เห็นจะต้องอธิบายย้อนไปก่อนว่าเหตุไฉนคุณวัวจึงได้นำหนังสือเล่มนี้มาให้ นั่นก็เพราะว่าในสมัยหนึ่ง ว่ากันว่าเป็นในสมัยที่นิยายวายแต่งเองกำลังรุ่งเรืองสุดขีด หนึ่งในนิยายวายแนวประโลมโลกที่สาววายผู้ใดไม่อยากได้ชื่อว่าตกยุคต้องอ่านนั้นก็เห็นไม่พ้นจะต้องเป็นเรื่องนี้ "เปลวไฟในน้ำแข็ง...." โอ๊ะ ขอประทานโทษ "น้ำแข็งในเปลวไฟ" ( - -" )

แน่นอนว่า ข้าพเจ้าในสมัยนั้นแม้จะได้ชื่อว่าเป็นแมวผู้นิยมอ่านนิยายสายบุรุษสิเน่หาต้องตาชาย แต่ด้วยตำแหน่งและฐานะของแมวดำในขณะนั้นไม่เอื้อให้มีเวลาได้หย่อนใจกับกิจกรรมดังกล่าว จึงเป็นเหตุให้ต้องตกยุคไม่ได้ไปตามอ่านนิยายเรื่องนี้เหมือนดังใครเขาที่ไปตามอ่านกันให้อึกทึก

และถึงแม้เหตุการณ์นั้นจะผ่านมาได้หลายปีแล้ว จนกระทั่งแม้แต่รวมเล่มที่ทางผู้เขียนได้จัดทำขึ้นจะถูกขายหมดไปนานแล้วแต่เสียงลือเสียงเล่าถึงนิยายเรื่องดังกล่าวก็ยังคงลอยลมมาให้ได้ยินอยู่เสมอ จึงทำให้แมวเกิดความสนใจใคร่รู้เหลือกำลังว่าเพราะเหตุใดนิยายเรื่องนี้จึงได้เป็นที่ต้องการและพูดถึงอยู่ไม่รู้วาย

ดังนั้นเมื่อสบโอกาสได้ทราบว่าคุณวัวมิตรสหายร่วมวงการวายมีหนังสือเล่มนี้อยู่ในมือ แมวดำจึงไม่พลาดโอกาสที่จะขอหยิบยืมคุณวัวมาอ่านให้หายข้องใจ

แม้ในหะแรก สมัยที่เรื่องนี้ยังแต่งไม่จบ แมวจะแอบนึกเบ้หน้าอยู่ในใจถึงชื่อเรื่องอันเฉิ่มเชยในความรู้สึกของแมว ที่ได้ยินในคราใดก็พลันนึกถึงใบหน้าบิดาของคุณอ้อมพิยดาแทบทุกครั้ง แต่ในใจของแมวก็มักจะนึกอยู่เสมอว่าแค่ชื่อเรื่องนั้น มิอาจแทนความสนุกของตัวเนื้อเรื่องได้

อีกทั้งเมื่อได้ลองสอบถามเรื่องราวเอาจากคุณวัวดู ก็กลับไม่ได้รับคำตอบอะไร นอกเสียจากใบหน้ายิ้ม ๆ ของคุณวัว กับคำพูดเพียงไม่กี่คำที่ว่า "ไว้ลองคุณเอาไปอ่านดูสิ"

ต้องขอเรียนตามตรงว่าชั่วขณะที่ได้เห็นสีหน้าของคุณวัวที่แสดงออกมา รวมทั้งคำพูดคำจาประโยคดังกล่าวนั้น คำว่า "ไม่ชอบมาพากล" ก็ได้ผุดขึ้นในหัวสมองของข้าพเจ้า เพราะไม่มีครั้งใดเลยที่คุณวัวจะไม่ให้ความกระจ่างแจ้งแก่ข้าพเจ้าในเรื่องนิยายเท่าครั้งนี้ ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่คุณวัวแสดงท่าทางเช่นนี้ออกมา

และถึงแม้จะรู้สึกสนเท่ห์และฉงนฉงายใจเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อคุณวัวไม่ต้องการตอบ และยินดีจะให้หยิบยืมหนังสือเล่มดังกล่าว ข้าพเจ้าจึงไม่เลือกทางเลือกอื่น นอกจากตอบรับข้อเสนอนั้นด้วยความเต็มใจ และพร้อมที่จะหาคำตอบในเรื่องดังกล่าวด้วยตัวเอง

โปรดติดตามตอนต่อไป